یاددشتهای یک دانشجوی شهرستانی

ساعت هشت و نیم صبح است

انگشت پایم مورمور می کند

فکر می کنم داشتم خواب شنا کردن می دیدم

شاید ماهی کوچکی انگشت پای مرا با کرم سرگردانی عوضی گرفته بود

چشمانم باز می شود احساس می کنم چراغ سینما روشن شده است

این زیر چقدر گرم است

شبیه چای داغ می ماند

به سمت راستم می غلطم و چشمانم را با لجاجت بر هم می کشم

انگشت پایم لجوجانه تر از من مور مور می کند

چشمانم را باز می کنم

از پشت پرده چرک پنجره برف می بارد

چه لذتی دارد هم آغوشی با گرمای زیر پتو

ساعت ده صبح

دختر همسایه از عمق خوابها مرا به برف بازی دعوت می کند

ولی من همیشه عشق بازی را ترجیح می دادم

دختر همسایه بال دارد و من همیشه حسود بودم

یه گوله برفی درست می کنم و می خورم

طعمش شور است مثل دود اتوبوس

صدای خنده دختر همسایه می آید

عمق خواب های من خیلی تاریک است

گمش می کنم

ساعت یازده صبح

هنوز برف می بارد

کش می آیم

روی تخت می نشینم ودستانم را تکیه گاه شانه هایم می کنم

اگر بچه بودم الان صورتم زبر نبود

اگر صورتم زبر نبود می شد برف بازی کرد

قلبم چقدر آهسته می تپد

چقدر دوست داشتم امروز که از خواب بیدار می شوم عاشق بودم

عاشق بودن در روزهای برفی خیلی خوب است

چون مردم می گویند وقتی آدم عاشق است مدام گرمش می شود

دوست دارم بروم زیر پتو

ولی زیر پتو هم سرد شده است

ساعت دو بعد از ظهر

موهایم ژولیده است

مثل خودم که هم بلندم هم ژولیده

پنجه هایم را که فرو می کنم در میانشان گیر می کند و اشکم در می آید

چقدر خوب ست آدم اشکش در بیاید

جلوی آیینه به خودم نگاه می کنم

هنوز چهره ام برایم تازگی دارد

بعضی وقتها خیلی از خودم خوشم می آید

سرم را زیر آب غرق می کنم

موهایم شنا می کنند

من خفه می شوم

احساس خیسی می کنم

ساعت چهار عصر

برف می بارد هنوز

چترم ملتمسانه نگاه می کند

دو قاشق نیمروی عسلی قورت می دهم

معده ام جویدن بلد است

سلول های زبانم طعم پنیر را به مغزم مخابره می کنند

پنیر را دیشب خورده بودم

معده ام قار قار می کند

پاییز چقدر در من نفوذ کرده است

چقدر دلم می خواهد شعر ببافم

سردم که می شود کلاه پشمی می چسبد

همیشه تشنه که می شوم بین دو راهی آب سرد و چای داغ زجر می کشم

یخچال خالی است

مثل مغز من

و قوری نیز همینطور

ساعت شش و دوازده دقیقه عصر

عجب برف خری است

ولی دوستش دارم باز

چترم نا امید است

دندانهایم را مسواک نکرده ام

یادم می آید خمیر دندانم کرم زده است

شاید خمیر دندان هم مثل واکسن همان کرم ضعیف شده دندان است

دلم می گیرد این موقع ها

رادیو را روشن می کنم

یکنفر دارد سرفه می کند

چقدر این لامپها زرد است

حالم به هم می خورد

ساعت هشت شب

دلم می خواهد بروم حمام انقدر خودم را بشویم که تمام بشوم

یادم می اید این موقع ها سوسک های حمام معاشقه می کنند

به خیابان نگاه می کنم

دو نفر زیر برف به هم چسبیده راه می روند

چقدر این تصویر برایم گنگ است

من همیشه به چترم چسبیده بودم

دیشب کتاب بوف کور را تا نصفه خواندم

داستان قشنگی است

دلم چای می خواهد

قندان پر از مورچه است

ساعت ده شب

برف مثل سگ می بارد

با خود می گویم مگرسگ هم می بارد؟

بعد به حماقتم می خندم

چقدر خنده خوب است

کاش یک نفر دیگه هم بود که با من می خندید

مادرم همیشه می گفت فقط دیوانه ها تنهایی می خندند

چترم گریه می کند

شاید هم برفهای دیشب است که در لابلای چترم آب شده است

سرم را می خارانم

واژه ها تو سرم به هم می ریزد

شام نداریم

سیب زمینی پخته دلم می خواهد با گلپر و نمک و چای

ساعت دوازده شب

برف می بارد هنوز هم

کاش تو اتاق هم چیزی می بارید

یادم باشد سقف اتاق را فردا چند تا سوراخ بکشم

دوش حمام هم خراب است

مدتی هست بر من چیزی نمی بارد

دیشب حسن اقا تو خواب به من می گفت می آیی بمیری؟

من فریاد کشیدم و از او فرار کردم

او خیلی سفید شده بود

وقتی بیدار شدم یادم آمد حسن آقا بیست سالی هست خوابیده است

من از مرگ بدم می آید

حیفش می آید آدم

زندگی به این برفی

من نیمرو خوردن با چای داغ را دوست دارم

و خفه شدن زیر شیر آب سرد

مگر خلم که بمیرم

ساعت یک و سیزده دقیقه نیمه شب

چقدر یک نفرم

یک نفر بودن مثل مور مور می ماند

تلفن زنگ می زند

گوشی را بر می دارم

فوووووت یک نفر می گوید

چقدر قشنگ و جذاب

من گوش می دهم و قند تو دلم آب می شود

با خودم می گویم کاش الان چای داغ بود که زود هورت می کشیدم

دوباره می گوید فوت

.... من هم می خندم

احساس رابینسون کرزوئه را دارم

من هم می گویم فوت

یاد جشن تولد دو سالگی ام می افتم

صدای بوق ممتد می آید

گوشی را می گذارم و چند تکه پنیر می خورم

همه توی ذهنم مثل توی پنیر سوراخ سوراخ است و تو سوراخ ها پر از موش

پنیر ها مزه گاو می دهد

چترم خوابیده است

ساعت سه صبح

روی تخت دراز می کشم

روی یک تکه کاغذ می نویسم

خواهش می کنم مرا زنده به گور نکنید

من گاهی می میرم

زود بیدار می شوم

دوست دارم قبرم یه اتاق سه در چهار باشد

با مهتابی و یک کتابخانه

اصلا به مرگ فکر نمی کنم

به خوابهای قشنگی که قرار است ببینم فکر می کنم

به دختر همسایه که مدام می خندد

چشمانم را می بندم

حس می کنم چیزی روی گونه هایم می بارد

خدا کند برف باشد

خدا با انگشت های مهربانش سقف اتاقم را سوراخ کرده است

برف ها می لغزد به گوشه لب هایم

برف شور است

کم کم خوابم می برد

خوابیدن خیلی خوب است

صدای نفسهای من می آید

امروز هم تمام شد

خدا را شکر